ترمز صادراتی با فرسودگی “کشنده”/ سقوط رتبه لجستیکی ایران
بسپار/ایران پلیمر فرسودگی تجهیزات و افت توان ترانزیتی، باعث کاهش عمق صادرات ایران شده است. «کمبود کامیونهای یخچالدار»، «محدودیت سردخانههای ثابت» و «طولانی بودن فرآیندهای گمرکی»، صادرات کالاهای فسادپذیر را با چالش مواجه کرده است. بازرگانان در نتیجه این وضعیت، تنها مقاصد نزدیک را برای صادرات انتخاب میکنند؛ مسالهای که به محدودیت بازار صادرات و کاهش قیمت کالاهای ایرانی در مقصد منجر شده است. در مقابل، کشورهای منطقه با استفاده از تجهیزات مدرن، از عواید حاصل از ترانزیت کالا و صادرات مواد غذایی بهرهبرداری میکنند.
هاب ترانزیتی منطقه یکی از آرزوهای لجستیک ایران است. آرزویی که با توجه به ظرفیتهای جغرافیایی و بندری کشور دستیابی به آن چندان محال نیست. اما در میدان عمل، ضعفها و نارساییهای لجستیکی، بهویژه در حملونقل کالاهای فسادپذیر، از موانع تحقق این هدف است.کالاهایی چون میوه، سبزیجات تازه و داروها، برای امکان رقابت در بازار جهانی، نیازمند حفظ کیفیت و حملونقل دقیق با دمای کنترلشده هستند. این موضوع در کشوری مانند ایران که تولیدات متنوع کشاورزی دارد و همچنین با توجه به نیاز همسایگان به واردات مواد غذایی از ایران، اهمیتی دوچندان مییابد.
اتاق ایران در آخرین پژوهش خود در حوزه کشاورزی به این پرداخت که ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﺎﺏ ﺗﺮﺍﻧﺰﻳتی ٧ ﻛﺸﻮﺭﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﺤﺴﻮﺏ میﺷﻮﺩ و با توجه به اینکه ﺑﺨشی ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭﺍﺕ ﻏﻴﺮﻧﻔتیﺍﻳﺮﺍﻥ (ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﺻﻨﻌتی ﻭ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯی) ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻣﻴنی ﺍﻧﺠﺎﻡ میﮔﻴﺮﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﺑﺮﺍی ﺣﻔﻆ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺠﻬﻴﺰﺍتی ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﺱ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﺎﻳﻞ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺣﻤﻞ ﻭ ﻧﻘﻞ ﺑﺎ ﻛﺸﻨﺪههای ﺩﺍﺭﺍی ﺗﺠﻬﻴﺰﺍﺕ ﺳﺮﺩﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. بر این اساس ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﺶﻫﺎی ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬﺍﺭ ﺑﺮ ﺻﺎﺩﺭﺍﺕ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯی ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺿﻌﻒ ﺯﻳﺮﺳﺎﺧﺖﻫﺎی ﻟﺠﺴﺘﻴکی ﻭ ﺣﻤﻞﻭﻧﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
کارشناسان هشدار میدهند، کمبود کامیونهای یخچالدار، محدودیت سردخانههای ثابت و طولانی بودن فرآیندهای ترخیص گمرکی باعث شده است ایران از رقبای منطقهای خود عقب بماند. مسعود پلمه، دبیرکل انجمن کشتیرانی ایران در گفتوگو با دنیای اقتصاد، ضمن تشریح وضعیت موجود و ظرفیتهای داخلی، به مقایسه ایران با کشورهای منطقه پرداخته و توضیح میدهد که چرا سقوط رتبه لجستیکی ایران از ۶۴ به ۱۲۳ در شاخص بانک جهانی، هشداری جدی برای آینده صادرات و ترانزیت کشور محسوب میشود.
