اخبار

در دانشگاه سهند محقق شد: افزایش مقاومت حرارتی نوعی رزین پلیمری به کمک گرافن

بسپار به نقل از وبگاه انجمن کامپوزیت ایران می نویسد، محققان دانشگاه صنعتی سهند تبریز، در طی انجام یک طرح تحقیقاتی موفق شدند با افزودن نانوصفحات گرافن اصلاح‌شده به نوعی رزین پلیمری، یک نانوکامپوزیت آزمایشگاهی مقاوم به حرارت تولید کنند. این نانو کامپوزیت علاوه بر مقاومت حرارتی، از پایداری ساختاری بالایی نسبت به نمونه‌های مشابه برخوردار است و می‌تواند در صنایع هوافضا مورد استفاده قرار گیرد.



مواد هیبریدی به کامپوزیت‌هایی گفته می‌شود که اجزای آن‌ها را ترکیبات آلی و غیر آلی تشکیل می‌دهند. در دهه‌های اخیر، استفاده از این مواد به دلیل خواص منحصر به فردشان به‌صورت وسیعی گسترش یافته است. زمینه‌ی این مواد از جنس پلیمر است که می‌توان با افزودن اجزای ثانویه، خواص مکانیکی، فیزیکی و حرارتی آن را بهبود بخشید. نوع افزودنی، میزان پراکندگی یکنواخت آن در زمینه‌ی پلیمری و اندرکنش آن با فاز زمینه، از عوامل مهم در میزان بهبود خواص این محصولات محسوب می‌گردند.


دکتر حسین روغنی ممقانی، رزین نووالاک را به عنوان یکی از مواد اصلی پلیمری تشکیل دهنده‌ی قطعات در معرض حرارت عنوان کرد و افزود: «هدف از انجام این تحقیق، افزایش مقاومت حرارتی و میزان حفظ ساختار رزین نووالاک بود که دو روش متفاوت برای نیل به این هدف مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفت. روش اول، استفاده از پرکننده‌ی آیروژل گرافن و دیگری بهره گیری از ساختار سیلیکای متخلخل به عنوان زمینه و واردسازی رزین و گرافن اصلاح‌شده در ساختار محصول بود.»


وی همچنین گفت: «هر دو نانو کامپوزیت تولید شده دارای مقاومت حرارتی و پایداری ساختاری بالایی بودند، اما محصول نانوکامپوزیتی حاوی گرافن و رزین اصلاح‌شده در زمینه سیلیکای متخلخل خواص قابل‌توجه بهتری را به نمایش گذاشت.»
روغنی ممقانی عدم برهم‌کنش مناسب بین رزین و افزودنی‌های اعمال‌شده را مهم‌ترین دلیل حاصل نشدن خواص حرارتی چشمگیر در پژوهش‌های گذشته برشمرد و گفت: «در این پژوهش با استفاده از نانومواد با خواص حرارتی بالا و هم‌چنین ایجاد برهمکنش مناسب بین زمینه‌ی پلیمری و مواد افزودنی، خواص حرارتی و پایداری ساختاری بالایی حاصل شده است.»


این محقق در خصوص مراحل انجام این طرح اظهار داشت: «جهت تهیه هیبریدهای رزین نووالاک، گرافن اصلاح‌شده مورد استفاده قرار گرفت. این هیبریدها به دو روش متفاوت تولید شد و محصولات به‌دست‌آمده از هر روش به‌وسیله‌ی آزمون‌های 
FTIR، XPS، TGA، XRD، ایزوترم‌های جذب و واجذب نیتروژن و میکروسکوپ‌هایSEM و TEM مورد ارزیابی و مقایسه قرار گرفتند.»


نتایج حاصل‌شده از آزمون‌ها حاکی از آن است که با افزودن گرافن اصلاح شده به رزین به میزان 5/0 درصد و حصول ساختار سیلیکا، میزان باقی‌مانده از تخریب حرارتی رزین حدود 5 درصد افزایش یافته است.


این تحقیقات، حاصل تلاش‌های حسین روغنی ممقانی و مهدی سلامی کلجاهی- اعضای هیأت علمی دانشگاه صنعتی سهند تبریز- و اکبر نوع پرور قره باغ- دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد این دانشگاه- است. نتایج این کار در مجله‌ی
Polymer Degradation and Stability (جلد 124، سال 2016، صفحات 1 تا 14) به چاپ رسیده است.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا