سرمقاله شماره 283 مجله بسپار/ تبسم علیزادمنیر: ما جان های سخت

یک بازمانده جان سخت این یادداشت را می نویسد، بازمانده ای نه از یک جنگ، که از چندین جنگ تمام و ناتمام. اسمش را بگذارید دفاع، رنجش را کمتر نمی کند، تلخی اش را شاید.
همه ما که ناگزیر از زیستن در این جغرافیا بودیم، یا انتخاب کرده بودیم که بمانیم، یا آنها که انتخابشان رفتن بود، هم آنها که مجبور به جلای وطن شدند در این سالها، یک جایی اشتباه کردیم، همگی.

همه مان باید برگردیم و در آن نقطه که جدا شدیم، یک بار دیگر هم را پیدا کنیم. به خاطر وطن. گرنه در اینکه در هیچ جنگی، بالذات فضیلتی نیست، نباید تشکیک می شد و  هیچ “جنگ ستیزی” متهم.

در آن چند روز بعد از اعتراضات دی ماه که اینترنت وصل شده بود، و پیش از آغاز تجاوز نیروی نظامی خارجی و قطعی دوباره اینترنت، در آن مناظره پربیننده بین سه جامعه شناس جوان، موضوعی دست کم ذهن مرا درگیر کرد. اینکه ایران بر ایرانی مقدم است یا ایرانی بر ایران؟ اصلا آیا کدام به دیگری معنا می دهد، و ماهیت کدام وامدار کدام ست؟

امروز در میانه آتش بسی شکننده و در تعلیقی کشنده برای اقتصاد و سرمایه و زیست بوم، در برزخی از بی خبری و امنیتی شدن هر چیز و همه چیز، هیچ داده قابل اعتنا و شفافی برای تصمیم سازی چگونگی برون رفت از این بی ثباتی محض وجود ندارد.

فرد فرد مردم و فرد فرد فعالین اقتصادی، زیر بار بالاترین تورم چهاردهه اخیر به حال خود رها شده اند و فشار روزافزون بلای جان و روان آدم ها شده است.

جنگ علیه ایران، صنعت پتروشیمی و پلیمر را به طور اخص، نه تنها در کشور ما و به دلیل حمله به زیرساخت های پتروشیمی (در کنار دیگر عوامل) تا حدودی زمین گیر کرده، بلکه شوکی جهانی را نیز رقم زده است. ایران یکی از تولیدکنندگان و صادرکنندگان بزرگ محصولات پلیمری در منطقه ست که با حذف آن از بازار زمینه های کمبود در بازارهای هدف و افزایش قابل توجه قیمت ها را شاهد هستیم. این اثر تا مدتها ادامه خواهد داشت، هر چند مشتریان به سرعت در حال جایگزینی مسیرها و تامین کنندگان دیگری هستند. مسایل لجستیکی و بیمه ها هم بار قابل ملاحظه ای بر گران سازی مواد و ایجاد نگرانی های دسترسی به خوراک خواهند داشت.

در ایران با توجه به اینکه به طور مستقیم و نامشخصی زیر فشارهای نامتعارف جنگ، آتش بس، تهدیدهای تصرفی، تشدید ادعاهای حمله به زیرساخت های انرژی و محاصره دریایی و … قراردارد، وضع بغرنج تر و به سامان کردن آن طولانی تر و دشوارتر خواهد بود.

در همین شماره گزارش هایی برای روشن تر شدن در حد امکان فضای موجود خواهیم خواند و خواهیم دید که صاحبان صنعت چگونه چند مسیر همسو را برای تاب آوری و بقای خود دنبال می کنند.
آنچه بدیهی است این است که با توجه به نقش و اهمیت محصولات پلیمری و بسته بندی در کالاهای بخش دارو و پزشکی، غذایی و بهداشتی و سلامت، در صورتیکه حاکمیت مسیر و تسهیلات لازم برای تامین مواد اولیه را هر چه زودتر فراهم نکند، سبد کالاهای اساسی و حداقل معیشت مردم با بحران مواجه خواهد شد. بحرانی که جامعه دیگر تاب آن را ندارد.

انتشار این شماره بسپار را تقدیم می کنیم به جوانان ناوی دنا که مظلوم ترین بودند وقتی کیلومترها دور از خانه، در رزمایشی دانشجویی/ آموزشی به میزبانی هند، خارج از منطقه جنگی و در آب های بین المللی، ناجوانمردانه هدف اژدرهای زیردریایی امریکایی قرار گرفتند و جان از دست دادند.

تبسم علیزادمنیر