اختصاصی بسپار/ از امید پس از جنگ تا فرسایش امید

بسپار/ ایران پلیمر اوایل سال با بسیاری از مدیران واحدهای تولیدی گفت و گو کردیم. هنوز جنگ به آتش بس ختم نشده بود. واحدهایی آسیب دیده بودند، غیرمستقیم و جدی. تبعات پنهان جنگ را بعدتر بر “جان” این مدیران هم دیدیم.

با اینحال آنچه در آن روزها متعجبم می کرد، امروز در جهت عکس آن، موجب شگفتی ام شده است. در آن روزها و به رغم اینکه نخستین روزهای پس از جنگی بود که ساختارهای نظام سیاسی و اقتصادی کشور را هدف قرار داده بود، آتش بسی شکننده، التهاب بازار مواد اولیه، محاصره دریایی، حذف سهمیه ها، ممنوعیت صادرات، تنگناهای ارزی و … نگاه امیدوارانه ای وجود داشت. از خیلی از مدیران شنیدم که دیگر جنگی نخواهد شد و در آن فضا همه به دنبال راه حل هایی برای اجرای “استراتژی بقا” بودند که متفق القول آن را برای سال جاری ایده آل می دانستند.

امروز اما نتیجه یک نظرسنجی در شبکه های اجتماعی گروه رسانه ای بسپار نشان می دهد که شرایط تغییر کرده است. حتما که معلول جمعی از دلایل است، شکسته شدن آتش بس، شروع دوباره محاصره دریایی، سیاست های متناقض و چندپارگی در تصمیم سازی های حکومت، تحریکات نیروی متخاصم، عدم تعهد به مفاد توافقات و … .

45 درصد شرکت کنندگان در نظرسنجی معتقدند که ایران درگیر جنگی مزمن و فرسایشی خواهد شد، 34 درصد فکر می کنند که دامنه جنگ گسترده تر می شود و تنها 18 درصد مذاکره مجدد را متصور می دانند (سه درصد هم گزینه سایر موارد را انتخاب کرده اند).

در چنین شرایطی اتخاذ راهبرد برای کسب و کارهای صنعتی اصلا آسان نخواهد بود. این تعلیق و این پیش بینی ناپذیری هر چیز و هر چه، دمار از روزگار مدیران کشور در این سالها درآورده است. باید فکری کرد. اینجا هم مثل همه این سالها اراده های فردی ست که به کمک خواهد آمد. هر چند این رویکردی بلندمدت نیست ولی به نظر ناگزیر می رسد.