یادداشت تبسم علیزادمنیر: اینترنت حقی برای همه

بسپار/ ایران پلیمر جایی خواندم یکی نوشته بود: اینترنت حق مادر پیری ست که فرزندش را تصویری می دید تا از “بی کسی” دق نکند.

این روایت همه خانواده های دور از هم است که به لطف شرایط این سال‌های کشور، کم نبوده و نیستند. این درد مشترک همه آنهاست.

اما راستش من نگران مادرها نیستم. نه اینکه دغدغه آنها را نداشته باشم، که طبیعتا ممکن نیست. ولی خیلی ها، خیلی از اطرافیان، خانواده و دوستان، هوای مادرها را دارند. مادرها نمی دانم چرا، به بهانه ذات و وجودشان، و بروز تفاوت های عاطفی شان همیشه همراهی و مهر بیشتری را جذب می کنند. عموم مادرها به طور مشهودتری اشک می ریزند و معمولا (نه همیشه) ابایی از به اشتراک گذاشتن اندوه ساده و پیچیده روزگارشان ندارند. همین، کمک می کند که “تحمل” و گذار از موقعیت های تلخ و ناگزیر، برای آنان کمی آسان‌تر شود.

بیشتر وقتها و خصوصا این روزها، نگران پدرها هستم. پدرها انگار تنهاترند. کمتر “درد دلتنگی” شان به رسمیت شناخته و درک می شود. جامعه انتظار بی تابی را از آنها ندارد، انگار هیچ وقت نباید کم بیاورند. درحالیکه فرزند، فرزند است دیگر. چرا غم دوری و نیاز به ارتباط مستمر را برای مادر از یک جنس می دانیم و برای پدر از جنسی دیگر؟!

من هیچ احساس “انسانی” را زنانه/ مردانه تصور نمی کنم و انسان بودن را حتما مقدم بر جنسیت می دانم.
اینها را نوشتم که بگویم اینترنت یک حق همگانی ست. برای آدم های امروزی، نه تنها اقتصاد، کسب و کار و معیشت، نه تنها آموزش و یادگیری، نه تنها خدمات پایه زندگی شهری و روستایی، نه تنها ورزش و سلامت و سرگرمی، و … با اینترنت گره خورده، که “روان” و کیفیت زندگی آنها را هم تعریف می کند.

تمام کنید این وضعیت را و حق #اینترنت_برای_همه را به مردمی خسته و فرسوده از جنگ، و این تعلیق مکرر نه جنگ و نه صلح، برگردانید یا روشن بگویید که دردتان چیست!/ تبسم علیزادمنیر