یادداشت/ صنعت پلیمر ایران زیر آتش خاموش؛ بازخوانی چالشها در جنگ رسانهای نسل سوم
بسپار/ ایران پلیمر جنگ مدرن با سربازهای بیچهره در فضای رسانهها و شبکههای اجتماعی پیش میرود. جایی که زیرساختهای تولید، نه با تحریم و خاموشی کارخانهها، بلکه با حمله به افکار عمومی یک ملت فرو میریزد. این همان “جنگ رسانهای نسل سوم” است، جنگی که دشمن، نه به خاک، بلکه به ذهنها و باورها شلیک میکند.
صنعت پلیمر ایران هم که سالهاست درگیر چالشهای مزمن تحریمهای بینالمللی، بوروکراسی ناکارآمد، و سیاستهای سردرگم اقتصادی است، امروزه با موجی از القائات رسانهای روبهروست.
این جنگ خزنده باعث شده است که مهندسان و متخصصان داخلی، با ذهنی پر از شک و تردید به آینده نگاه کنند. جوانانی که روزگاری رویای رقابت با برندهای جهانی را داشتند، امروز درگیر چالشی نامرئی به نام “بیاعتمادی به توان داخلی” هستند. گویا تصویر ایران صنعتی، عمداً باید زشت و ناتوان بماند؛ حتی اگر نمونههای موفقی از خطوط تولیدی مدرن، فرمولاسیونهای بومیسازی شده و صادرات دانشبنیان در پس این غوغای رسانهای پنهان باشد.
اما مشکل فقط رسانهها نیستند. ساختارهای فرسوده اداری، تخصیصهای ارزی پیچیده و زیرساختهای انرژی ناپایدار، دشمن داخلی این جبههاند. وقتی فرآیند تأمین مواد اولیه به یک ماراتن فرسایشی تبدیل میشود، وقتی تخصیص ارز ماهها پشت چرخههای بوروکراسی میماند و کارخانهها هفتهای سه روز برق ندارند، جای تعجب نیست که حتی نخبگان این صنعت به فکر ترک میدان بیفتند.
امروز صنعت پلیمر ایران در میانه یک جنگ تمامعیار قرار دارد. جنگی که نه صرفاً اقتصادی است و رسانهای، بلکه ناشی از ناکارآمدیهای درونی است.در نبرد رسانهای نسل سوم، آنهایی که فقط به خطوط تولید و دستگاهها چشم دوختهاند، شکستخوردههای قطعیاند. این جنگ، ابزارهای خاص خودش را میطلبد، ابزارهایی که تا وقتی “روایت” در میدان نباشد، حتی بهترین تکنولوژیها هم خاموش و بیاثر میمانند.
اولین قدم برای خروج از انفعال رسانهای، بازتعریف تصویری است که از صنعت پلیمر ایران در ذهن جامعه حک شده است. باید روایتهای واقعی از خطوط تولید، پروژههای موفق بومیسازی، و تلاش بیوقفه متخصصان در دل این بحرانها، نه با شعار و تبلیغات اغراقآمیز، بلکه با آمارهای درست، واقعیتهای ملموس و صدای بیواسطهی کارآفرینان و مهندسان منتشر شود. یک صنعت باید پشت خودش شبکهسازی کند. انجمنهای تخصصی پلیمر، اتحادیههای صنعتی باید بستری در فضای رسانه بسازند که خوراک خبری، فنی و تحلیلی دقیق و حرفهای تولید کند.
یکی از اصلیترین نقاط ضعف ما در این نبرد، گسست میان نسل جدید مهندسان و بدنهی صنعت است. ایجاد پروژههای مشترک دانشگاه و صنعت، کارآموزیهای واقعی در خطوط تولید و حمایت “واقعی” از استارتاپهای حوزه پلیمر، میتواند نسل جدید را به قلب صنعت برگرداند.
همانطور که خط تولید باید در برابر تغییرات تکنولوژی انعطافپذیر باشد، صنعت پلیمر هم باید سیستمهای رصد و تحلیل دادههای رسانهای را راهاندازی کند. این یعنی درک کنیم که چگونه اخبار، تحلیلها و شبکههای اجتماعی روی بازار و باور عمومی تأثیر میگذارند. صنعت باید یاد بگیرد چگونه بهموقع پاسخ بدهد، چگونه پیشبینی کند و چگونه نقاط ضعفش را در میدان رسانهای ترمیم کند.
سانیا باستی/ کارشناس مهندسی پلیمر
