یادداشت گلرخ فرد ذوالفقاری/ ایرانپلاست نوزدهم، روایت تداوم، امید و چالشها
بسپار/ ایران پلیمر نوزدهمین دوره نمایشگاه ایرانپلاست به پایان رسید. نمایشگاهی که در عین حال که بازتاب شرایط اجتماعی و اقتصادی امروز کشور بود، تصویری از آینده و ظرفیتهای صنعت پلیمر ایران را نیز به نمایش گذاشت.
یکی از نکات مثبت امسال، حضور پررنگتر نسل جوان در کنار مدیران و فعالان قدیمی بود. در بسیاری از غرفهها دیده میشد که واگذاری امور به نسل دوم و سوم در حال وقوع است. این موضوع اگرچه شاید هنوز کامل و همهجانبه نباشد، اما نشان میدهد که شرکتهای پلیمری در ایران آهستهآهسته به سمت انتقال تجربه و دانش درونسازمانی حرکت میکنند. نکتهای که برای بقای این صنعت در سالهای آینده حیاتی است.
امسال نمایشگاه از نظر تعداد بازدیدکنندهها بهوضوح با دورههای گذشته متفاوت بود. سالنها خلوتتر به نظر میرسیدند. در عوض، گفتوگوها هدفمندتر بود و بازدیدکنندگانی که آمده بودند، اغلب با برنامه و قصد مشخص برای مذاکره و بررسی آمده بودند. این موضوع میتواند به معنای افزایش کیفیت ارتباطات به جای صرفاً کمیت بازدیدکنندگان تلقی شود.
نمیتوان از حضور کمرنگ شرکتها و بازدیدکنندگان خارجی چشمپوشی کرد. امسال بیشترین چهرههای خارجی در سالنها چینیها بودند. شرکتها و نمایندگانی از اروپا و دیگر مناطق جهان عملا حضور نداشتند. این اتفاق را باید بیش از هر چیز به شرایط سیاسی و اجتماعی کشور نسبت داد. با این حال، همین حضور ولو محدود، باز هم نقطه امیدی برای حفظ ارتباطات بینالمللی صنعت پلیمر ایران است.
یکی از نقاط قوت امسال، برگزاری جلسات B2B بود که با حضور هیئتها و شرکتهایی از عراق، اقلیم کردستان، آذربایجان، افغانستان، عمان و … برگزار شد. استقبال گسترده از این نشستها نشان داد که ایرانپلاست میتواند نقش فعال و محوری در بازارهای منطقهای ایفا کند. این جلسات فرصتی بود تا تولیدکنندگان ایرانی نهتنها محصولات خود را معرفی کنند، بلکه برای همکاریهای واقعی و صادرات هدفمند نیز برنامهریزی نمایند. این بخش شاید بیش از هر چیز دیگری، کارکرد راهبردی نمایشگاه را آشکار کرد.
از بخشهای قابل تحسین نمایشگاه نوزدهم، برگزاری کارگاههای آموزشی در سه سالن برگزاری همزمان نمایشگاه بود. بعضی از این کارگاهها بسیار شلوغ و بعضی البته خلوت بودند، اما نفس برگزاری آنها اقدامی درست و بهجا بود. این کارگاهها نشان داد که آموزش در کنار تخصص یک نیاز واقعی برای صنعت پلیمر ایران است. حضور دانشجویان، پژوهشگران و حتی فعالان صنعتی در این جلسات، فضای تازهای برای گفتوگو و یادگیری ایجاد کرد (هر چند تعویق امتحانات دانشجویان به دلیل جنگ 12 روزه و همزمانی امتحانات در شهریورماه با نمایشگاه تا حدودی حضور دانشجویان را تحت تاثیر قرارداده بود).
امسال انجمنهای تخصصی بخشهایی از سالنها را به موضوعات مسئولیت اجتماعی اختصاص داده بودند. این نکته نشان میدهد که صنعت پلیمر در ایران تنها به تولید و فروش نمیاندیشد، بلکه در تلاش است بخشی از مسئولیت خود در برابر جامعه را هم بپذیرد.
چرا بودن ایرانپلاست مهم است؟
واقعیت این است که ایرانپلاست، با همه نقدهایی که به آن وارد است، بودنش بهتر از نبودنش است. اینکه در شرایط پیچیده اقتصادی و تحریم، بتوانیم تأمینکنندگان بالادستی، تولیدکنندگان پاییندستی و عرضهکنندگان محصولات نهایی را زیر یک سقف جمع کنیم، اتفاقی بزرگ و ارزشمند است.
نوزده سال برگزاری این نمایشگاه یعنی تداوم، و تداوم یعنی اینکه صنعت پلیمر ایران هنوز زنده و پویاست. درست است که نمیتوان ایرانپلاست را با نمایشگاههایی همچون K آلمان مقایسه کرد – چرا که شرایط کشور و موقعیت اقتصادی و صنعتی ما تفاوتهای بنیادین با آلمان دارد – اما در مقایسه با آنچه در توان صنعت ایران بوده، این نمایشگاه گام مهمی رو به جلوست.
سخن آخر
ایرانپلاست نوزدهم تصویری از تضادها و امیدها بود: خلوتی در کنار کیفیت، غیبت خارجیها در کنار حضور نسل جوان و چالشهای سیاسی در کنار نوآوریهای آموزشی. شاید مهمترین نکته این باشد که این نمایشگاه هر سال به ما یادآوری میکند صنعت پلیمر ایران هنوز میخواهد بایستد، رشد کند و آیندهای متفاوت بسازد.
گلرخ فرد ذوالفقاری/ گروه رسانه ای بسپار
