اختصاصی بسپار/ پژوهشگران در هاوایی قارچ‌های دریایی گرسنه ای پرورش می دهند تا پلاستیک‌های موجود در اقیانوس‌ها را تجزیه کنند

گروه ترجمه و تولید محتوا در بسپار/ایران پلیمر پژوهشگران در حال آموزش قارچ‌های دریایی «قدرتمند« هستند تا پلی‌یورتان، یکی از رایج‌ترین پلاستیک‌ها را به‌سرعت تجزیه کنند.
در دنیایی که به پلاستیک وابسته است، زمان تجزیه طولانی پلاستیک‌ها یک مشکل اساسی است. اما دانشمندان دانشگاه هاوایی یک راه‌حل بالقوه یافته‌اند: قارچ‌های دریایی.
پلاستیک بزرگ‌ترین آلاینده اقیانوس‌ها است و سطوح پلاستیکی، سریع‌ترین زیستگاه‌های در حال رشد در این محیط محسوب می‌شوند. اکنون پژوهشگران گونه‌ای از قارچ‌ها را در اطراف جزیره O’ahu کشف کرده‌اند که پلی‌یورتان پلاستیکی را می‌خورد.
آن‌ها در حال بررسی هستند که آیا این قارچ‌ها می‌توانند راهکاری نوآورانه برای بازیافت و حذف پلاستیک از طبیعت باشند. پژوهش های اولیه امیدوارکننده به نظر می‌رسد.
با این حال، کارشناسان پلاستیک معتقدند که راهکارهای پلاستیک زیست‌تجزیه‌پذیر تنها یک روش برای مقابله با بحران آلودگی پلاستیکی هستند. روش دیگر؟ کاهش تولید پلاستیک از همان ابتدا.
چندین گونه میکروبی در حال آزمایش برای کاهش و تجزیه پلاستیک‌های آلاینده هستند.
پژوهشگران دانشگاه هاوایی (UH) در مانوآ معتقدند که قارچ‌های دریایی یک راه‌حل «نویدبخش و تا حد زیادی استفاده ‌نشده« برای حذف ضایعات پلاستیکی از زمین و آب‌ها هستند.
طبق یک مطالعه در سال ۲۰۰۹، هشت میلیون قطعه پلاستیک هر روز وارد اقیانوس‌ها می شوند. این امر منجر به تجمعات فاجعه‌بار در دریاها شده است، مانند لکه بزرگ زباله اقیانوس آرام (Great Pacific Garbage Patch) ، یک مجموعه عظیم از زباله‌های دریایی در اقیانوس آرام و نزدیک به هاوایی که سه برابر وسعت فرانسه است.
بسیاری از این پلاستیک‌ها حاوی مقادیر قابل توجهی مواد شیمیایی مضر مانند فتالات‌ها و بیس فنل A هستند که می‌توانند بوم سازگان های دریایی را آسیب‌پذیر کنند. سلامت انسان نیز در معرض خطر است. اکنون یک سوم ماهی‌های صید شده برای مصرف انسانی حاوی پلاستیک هستند.
به گفته راهبر این پژوهش در دانشکده علوم طبیعی UH مانوآ، پلاستیک در دنیای امروز بسیار دیرتجزیه بوده و تقریبا با استفاده از فناوری‌های موجود غیرقابل تجزیه است.

پلاستیک‌ها و سایر زباله‌ها از چرخش شمالی اقیانوس آرام (North Pacific Gyre) از یک کشتی باربری تخلیه می‌شوند.
چندین ریزاندامگان، از جمله باکتری‌ها و قارچ‌های رشدکننده روی خشکی، هم‌اکنون برای توانایی خود در تجزیه پلاستیک‌ها مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. اگر هر یک از آن‌ها موفق باشند، انتظار می‌رود زیست فناوری اجازه دهد این راهکارها در مقیاس «بوم شناختی مهم« استفاده شوند.
با این حال، این اولین باری است که علم به قارچ‌های دریایی نگاه می‌کند. پژوهشگران این پیشرفت را پس از جمع‌آوری نمونه‌های بزرگی از قارچ‌ها که از شن، جلبک، مرجان و اسفنج‌های نزدیک ساحل هاوایی جدا کرده بودند و مطالعه آن‌ها، به دست آوردند.
هم‌اکنون کمتر از ۱ درصد قارچ‌های دریایی برای علم شناخته شده‌اند، زیرا به گفته راهبر پژوهش افراد بسیار کمی در مورد قارچ‌های موجود در اقیانوس مطالعه می‌کنند..
قارچ‌های دریایی می‌توانند برای تجزیه سریع‌تر پلاستیک تربیت شوند. به گفته استاد مرکز پژوهش های
Pacific Biosciences، قارچ‌ها یک قدرت فوق‌العاده برای خوردن موادی دارند که دیگر موجودات قادر به هضم آن‌ها نیستند (مانند چوب یا کیتین)، بنابراین پژوهشگران این مرکز، قارچ‌های مجموعه خود را برای توانایی آن‌ها در هضم پلاستیک آزمایش کردند.
گروه پژوهشی ظرف‌های کوچک پتری (petri) را با پلی‌یورتان، یک پلاستیک رایج که اغلب در محصولات پزشکی و صنعتی استفاده می‌شود، پر کردند و بررسی کردند که قارچ‌ها آیا و با چه سرعتی می‌توانند آن را مصرف کنند. سپس، قارچ‌هایی که سریع‌تر رشد کردند، برای بررسی این که آیا با گذشت زمان و بیشترین میزان تماس با پلی‌یورتان، می‌توانند پلاستیک را سریع‌تر و کارآمدتر بخورند، مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج مثبت بود.
به گفته راهبر پژوهش، نتایج شوکه کننده بود؛ وقتی دریافتند که بیش از 60 درصد قارچ‌هایی که از اقیانوس جمع‌آوری شد، تا حدی توانایی خوردن پلاستیک و تبدیل آن به قارچ را دارند. آن ها همچنین تحت تاثیر سرعت سازگاری قارچ‌ها قرار گرفتند. بسیار هیجان‌انگیز بود که تنها در سه ماه، که مدت زمان نسبتا کوتاهی است، برخی از قارچ‌ها توانستند نرخ تغذیه خود را تا 15 درصد افزایش دهند..
اکنون پژوهشگران دانشگاه UH مانوآ در حال تلاش برای درک بهتر قارچ‌ها در سطح سلولی و مولکولی هستند تا ببینند چگونه این ترکیبات را تجزیه می‌کنند.
آن‌ها همچنین در حال بررسی قارچ‌های دریایی دیگر هستند تا ببینند آیا آن‌ها نیز می‌توانند انواع دیگری از پلاستیک‌ها که سخت‌تر تجزیه می‌شوند و منابع بزرگ‌تری از آلودگی دریایی هستند را مصرف کنند.
پژوهشگران امیدوارند که هر راهکاری که پیدا کنند، بتواند بخشی از پاک‌سازی گسترده آینده سواحل و دریاها باشد.
کارشناسان هشدار می‌دهند که تصویب قوانین برای کاهش تولید پلاستیک در ابتدا ضروری است.
مدیر مرکز سیاست‌گذاری جهانی پلاستیک‌ها در دانشگاه Portmouth، بدون اظهار نظر درباره جزئیات علمی، معتقد است که این دستاورد «نوآورانه و امیدوارکننده« است. به گفته وی، اقداماتی که به مدیریت پسماند و آلودگی کمک می‌کنند، واقعا ارزشمند هستند و بخشی از مجموعه رویکردهای لازم هستند.
با این حال، او همچنین معتقد است که کاهش تولید پلاستیک به همان اندازه اهمیت دارد و خواستار رویکرد متوازن‌تر در سیاست‌گذاری پلاستیک‌ها است.
به گفته وی، مهم است که راهکارهای فناورانه مانند این‌ها در چارچوب گسترده‌تر سیاست‌های مدیریت پلاستیک جهانی قرار داده شود. تمرکز بر راهکارهای پایان عمر مانند زیست‌تجزیه نباید نیاز فوری به راهبردهای بالادستی، به ویژه قوانین ملی و جهانی برای کاهش تولید پلاستیک را تحت‌الشعاع قرار دهد.
او معتقد است که باید روابط خود با محصولات یک‌بار مصرف را تغییر داده و حجم پلاستیک تولید شده که وارد بوم سازگان ها می‌شود، کاهش یابد. این موضوع هم‌اکنون موضوع بحث و جدال شدید در مذاکرات برای معاهده جهانی پلاستیک ها (Global Plastics Treaty) است.
به همین ترتیب، سازمان‌های غیردولتی حفاظت محیط زیست پیشنهاد می‌کنند که پژوهش ها در این زمینه هنوز محدود است و راهکارهای اثبات‌شده دیگری وجود دارد که می‌توانند به طور موثر آلودگی پلاستیکی را کاهش دهند.
به گفته مسئول برنامه پلاستیک‌های دریایی در سازمان حفاظت محیط زیست Fauna & Flora ، جلوگیری از ورود پلاستیک به محیط‌های دریایی در وهله اول بسیار موثرتر از تلاش برای پاکسازی آن پس از ایجاد آسیب است. در حالی که جالب است که راهکارهای طبیعی و نوآورانه‌ای برای مقابله با بحران آلودگی پلاستیکی، مانند تجزیه پلاستیک‌ها توسط قارچ‌های دریایی، مشاهده شود، اما نباید آن‌ها را به‌عنوان راه‌حل نهایی (گلوله نقره‌ای) تلقی کرد.
به گفته وی، قوانین جهانی که استفاده از پلاستیک‌های یک‌بار مصرف را محدود کرده، پلاستیک‌ها را غیرسمی کرده و طراحی محصول زیست پایدارتر به‌ویژه در بسته‌بندی‌ها را ترویج می‌دهند، تاثیر بسیار بیشتری خواهند داشت.

مهندس شبنم عزالدین