اختصاصی بسپار/ گفتوگو با معین محمدی جرجافکی، از برندگان دوره ششم جایزه کاوه: محدودیتهای موجود برای ارتباطات علمی و صنعتی بینالمللی، مسیر رشد یک پژوهشگر مستعد را چالش برانگیز میکند
بسپار/ ایران پلیمر جایزه کاوه، که هر ساله از سوی گروه رسانهای بسپار/ایران پلیمر برگزار میشود، تلاشی است برای معرفی و قدردانی از دانشآموختگان برتر مهندسی پلیمر و رنگ. جوانانی که با پشتکار، دانش و تلاش خود مسیر توسعه این صنعت را هموارتر میکنند.
در ادامه، خبرنگار ایران پلیمر گفتوگویی کوتاه با معین محمدی جرجافکی داشت. وی برای مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه صنعتی سهند برگزیده ششمین دوره جایزه کاوه شده و هم اینک در مقطع دکتری در همین دانشگاه مشغول به ادامه تحصیل است.
بسپار- آیا انتخاب رشته مهندسی پلیمر برای شما آگاهانه بود؟
محمدی: بله، انتخاب رشته مهندسی پلیمر برای من کاملاً آگاهانه بود؛ چراکه حوزه پلیمر و بهخصوص شیمی ماکرومولکولها از همان برخورد اول برایم بسیار جذاب بود. آشنایی با ساختار و خواص مواد پلیمری و اینکه چگونه میتوان با تغییر ساختار مولکولی، خواص و عملکرد را کنترل کرد، علاقه زیادی در من ایجاد کرد. به همین دلیل از همان ابتدا مصمم بودم تحصیلات دانشگاهی خودم را در رشته مهندسی پلیمر آغاز کنم و این مسیر را بهصورت جدی ادامه بدهم.
بسپار- مهمترین تجربه یا نقطه ای که مسیر تحصیلی شما رو شکل داد چه بود؟
محمدی: فکر میکنم ورود جدی به پژوهش در مقطع کارشناسی مهمترین نقطه عطف مسیر من بود. آنجا متوجه شدم پژوهش فقط انجام آزمایش و گرفتن نتیجه نیست؛ بلکه باید بتوانی یک مسئله را پیدا کنی، برایش سؤال علمی داشته باشی و برای پاسخ دادن به آن مسیر جدیدی ایجاد کنی. این شیوه و همچنین شاگردی در محضر اساتید دانشکده مهندسی پلیمر دانشگاه صنعتی سهند تبریز به ویژه استاد راهنما بزرگوارم دکتر حسین روغنی ممقانی سبب شد که مسیر پژوهشی من شکوفا شود.
چاپ مقالات در ژورنال های معتبر و طراز اول پلیمری و مهندسی از جمله Progress in Polymer Science، Macromolecules و Chemical engineering Journals از دستاوردهای این مسیر تحصیلی تا به اینجا بوده است.
بسپار- اشاره کردید که پژوهش را از ابتدای تحصیل در دانشگاه مورد توجه قرار دادید. چه قدر اثربخشی آن و تبدیل آن به فناوری را دنبال کرده اید تا امروز؟
محمدی: برای من، دیدگاه پژوهشی که بتواند در مقیاس صنعتی مورد استفاده قرار بگیرد، بیش از هر چیز دیگری جذاب است. به نظرم پژوهش زمانی ارزش واقعی خود را نشان میدهد که بتواند از فضای آزمایشگاه فراتر برود و در مقیاس صنعتی به یک نیاز واقعی پاسخ دهد. از طرفی، فکر میکنم عنوان «مهندس» دقیقاً در همین نقطه است که در جایگاه شایسته خودش معنا پیدا میکند؛ یعنی بتوانیم دانش علمی و پژوهشی را به یک راهکار عملی، قابل اجرا و در نهایت قابل استفاده در صنعت تبدیل کنیم. به همین دلیل همیشه سعی کردهام در کنار نگاه پژوهشی، به امکان توسعه و کاربرد صنعتی نتایج کارم هم توجه داشته باشم.
بسپار- مهمترین چالش یک دانشآموخته جوان پلیمر در ایران چیست؟
محمدی: به نظرم یکی از مهمترین چالشها فاصله قابل توجه بین دانشگاه و صنعت است. دانشجو ممکن است از نظر تئوری بسیار قوی باشد، اما وقتی وارد صنعت میشود با مسائل متفاوتی مثل مقیاسپذیری، امکان و صحت سنجی، تجهیزات و اقتصاد تولید مواجه میشود. از طرف دیگر، محدودیتهای موجود برای ارتباطات علمی و صنعتی بینالمللی هم مسیر رشد یک پژوهشگر مستعد را چالش برانگیز میکند. بنابراین دانشجوی پلیمر باید از همان دوران دانشگاه تلاش کند فقط «دانشجو» نباشد و با مسئله واقعی صنعت و بازار هم آشنا شود.
بسپار- به نظر شما دانشجوی پلیمر امروز باید روی چه مهارتهایی بیشتر تمرکز کند؟
محمدی: به نظرم در کنار دانش تخصصی پلیمر، چند مهارت خیلی مهماند: توانایی حل مسئله، یادگیری روحیه و کار تیمی، تحلیل داده، مطالعه و نوشتن مقالات علمی، زبان انگلیسی و کار با نرمافزارها و ابزارهای محاسباتی. همچنین امروز صرفاً دانستن یک موضوع تخصصی کافی نیست؛ یک دانشجوی موفق باید بتواند بین حوزههای مختلف ارتباط برقرار کند. مثلاً ترکیب پلیمر با نانو و زیست فناوری و هوش مصنوعی میتواند فرصتهای بسیار جدیدی ایجاد کند.
بسپار- قدم بعدی شما چیست؟
محمدی: تلاش و هدفم در قدم بعدی این است که مسیر علمیام را در حوزه علوم پلیمری، بهویژه پلیمرهای هوشمند، بهعنوان دانشجوی دکتری مهندسی پلیمر با جدیت دوچندان دنبال کنم. در کنار ادامه فعالیتهای پژوهشی، امیدوارم بتوانم ارتباط و تعامل بیشتری با گروههای تحقیقاتی و صنعتی داخل کشور برقرار کنم تا در نهایت پژوهشهایم فقط به انتشار مقاله ختم نشوند، بلکه به طراحی و توسعه موادی منجر شوند که بتوانند یک مسئله واقعی را حل کنند. معتقدم در این مرحله، هدف صرفاً گرفتن مدرک تحصیلات عالی نیست؛ بلکه ساختن یک مسیر علمی هدفمند و تبدیل شدن به فردی اثربخش برای سربلندی کشور عزیزمان، ایران است.
در پایان از اساتید بزرگوار دانشکده مهندسی پلیمر به ویژه آقای دکتر حسین روغنی ممقانی و دکتر مهدی سلامی کجاهی و همچنین خانواده ام که همواره پشتیبان، حامی و دلسوز اینجانب بوده اند کمال تشکر و قدردانی را داشته باشم.
همچنین، از گروه بسپار/ ایران پلیمر که با برگزاری جایزه کاوه، نقش ارزشمندی در ایجاد انگیزه و حمایت از دانشجویان و دانشآموختگان جوان رشته پلیمر ایفا میکند و در کنار آن، یاد و خاطره همکار فقید خود، زندهیاد آقای کاوه قادریان، را گرامی میدارد، صمیمانه کمال تشکر و سپاس را دارم.
