استاندارد؛ جایی که نظمِ علم با وجدانِ انسان تلاقی می‌کند…/ روز جهانی استاندارد مبارک

بسپار/ ایران پلیمر  استاندارد زاده‌ی بی‌نظمی بود…

روزی که انسان متوجه شد بدون یک زبان مشترک، مسیر رشد ممکن نیست و جهان به قاعده‌ای نیاز دارد تا از دلِ بی‌نظمی اعتماد بسازد استاندارد متولد شد؛ زبان مشترک علم و صنعت!
چارچوبی که دقت را معنا کرد، کیفیت را تکرارپذیر ساخت و شاید سرعت را هم افزایش داد. در صنعتی مثل پلیمر، هر شاخص کوچک تأثیر بزرگی بر نتیجه دارد. هر دمای اکسترودر، هر درصد افزودنی و هر تغییر جزئی در فرمول، می‌تواند کیفیت و دوام محصول را دگرگون کند.

استانداردها مرز میان “تقریباً درست” و “کاملاً درست” را مشخص می‌کنند؛ آن‌ها تکرارپذیری، ایمنی و اعتماد را تضمین می‌سازند. اما در عصر هوش مصنوعی، جایی که سیستم‌ها میلیون‌ها داده را تحلیل می‌کنند، نباید فراموش کرد که بدون قوانین، هیچ تصمیمی معنای درستی ندارد. هوش مصنوعی می‌تواند محاسبه کند، اما نمی‌تواند درک چراییِ پشت هر تصمیم را بداند. زیرا بعد انسانی استاندارد همان جایی است که پای مسئولیت، اعتماد و اخلاق در میان است همان جایی که تعهد معنا پیدا می‌کند. امروزه استاندارد فقط جدول و عدد و قانون نیست؛ داستانی است از وجدان انسانی، دقت و احترام به دیگری. وقتی تولیدکننده‌ای کیفیت را فدای سرعت یا قیمت نمی‌کند، وقتی مهندسی ساعت‌ها برای یک آزمایش دقیق زمان می‌گذارد در واقع از استاندارد دفاع می‌کند از همان تعهد پنهان میان علم و انسان. امروز، روز جهانی استاندارد، یادآور همین حقیقت است: تکنولوژی ممکن است با سرعت پیش برود، داده‌ها ممکن است هر لحظه بیشتر شوند، اما استاندارد هنوز با درک، تعهد و وجدان انسانی معنا واقعی خود را پیدا می‌کند. و شاید باید یادمان بماند استاندارد فقط برای صنعت نیست.

در هر جایگاهی، در هر شغلی، استاندارد یعنی درست‌کار کردن، یعنی پایبندی به کیفیت، حتی وقتی کسی نگاه نمی‌کند به احترام همه‌ی کسانی که پشت هر محصول دقیق، هر فرمول تکرارپذیر و هر عدد قابل اعتماد ایستاده‌اند.

روز جهانی استاندارد مبارک.

اما درآخر یک سؤال باقی می‌ماند: در دنیایی که همه چیز با سرعت داده‌ها سنجیده می‌شود، آیا هنوز وجدان انسانی، بخشی از استانداردهای ماست؟

مهندس الهام رحمانپور