هیچ چیز عادی نیست/ مرجعیت رسانه، شأن رسانه و احتضار رسانه ای
بسپار/ ایران پلیمر هجدهم دی ماه هزار و چهارصد و چهار روزی سیاه، از جمله برای فضای رسانه ای کشور بود. خاموشی مطلق اینترنت به یکباره گرد مرگ روی کشور پاشید. تعلیق و خفقان پس از آن، تا روزها و تا امروز ادامه داشته است.
تصمیم حاکمیت بر قطع کامل ارتباطات بین المللی (به دلیل یا بهانه تهدیدهای امنیتی) به رغم کشته شدن هزاران نفر در خیابان ها به روایت همان اندک رسانه ها و خبرنگاران منعکس کننده روایت های رسمی در بستر اینترنت کم و بیش موجود داخلی، به یکباره همه ساختارهای فضای کسب و کار کشور را فروریخت. اعتراض هایی که این بار با ریشه های اقتصادی و از بازار آغاز شده بود، در نهایت بخش بزرگ دیگری از همان اقتصاد و کسب و کارهای بخش خصوصی را هدف تخریب قرار داد و به آنها ضرباتی جدی وارد کرد.
مرجعیت رسانه ای که در سالهای اخیر به طور مشهودی به بیرون مرزهای کشور منتقل شده بود، به عینه کارکردهای منفی خود را به حکمرانان نشان داد. رسانه های برقرار، درست مثل “سیم کارت های سفید” جز برای خودی ها اعتباری نداشتند و برای غیرخودی ها جز خشم و درد نیافریدند.
در کنار جان های ارزشمندی که از دست رفت و جبران پذیر نخواهد بود، خسارت های مالی و روانی ناشی از قطع اینترنت برای کسب و کارهای صنعت پلیمر که فقط همین امسال، دو بار گریبان آنها را گرفت، درست پس از اجرایی شدن جراحی اقتصادی، حذف ارز ترجیحی و حرکت به سمت ارز تک نرخی، قطعا به سادگی قابل مدیریت نخواهد بود. شرکای تجاری در آن سوی مرزها و همتایان آکادمیک در دانشگاه های دنیا بعد از چند هفته بی خبری مطلق، باید دوباره از نو، برای همکاری های بلندمدت اقناع شوند. فضای نه جنگ و نه صلحی که بر کشور سایه انداخته، مانع از پیشبرد هر روایت فناورانه ای است. حالا بهتر می شود ارزش حضور کارآفرینان و سرمایه گذارانی را دانست که زیر سایه بی ثباتی های مکرر، برای حصول دستاوردهای ملی و فراملی تلاش می کنند و در قبال کارکنان خود و جامعه انسانی ایران در حد توان مسوولند. در این روزها بسیار دیدیم.
متاسفانه تدبیری برای حل “مسایل” در جامعه ایران وجود ندارد و با انباشتی بیشتر، از اعتراضاتی به اعتراضات دیگر منتقل می شود. ما در این گروه رسانه ای حتما نقطه ای از انبوه همین ملتیم، داغدار و عزادار.
تبسم علیزادمنیر
