گزارش انجمن ملی صنایع پلیمر: گرانی پلاستیک، سهمی ناچیز در سفره مردم دارد؛ تیر خلاص به سفرهها از جای دیگر است
بسپار/ایران پلیمر در حالی که نگرانیها از افزایش سرسامآور قیمت مواد غذایی، فشار مضاعفی را بر سفره خانوارها وارد کرده است، بعضا صنایع غذایی و برخی رسانه ها انگشت اتهام را به سمت گرانی مواد اولیه پلیمری و بستهبندی نشانه رفتهاند. اما فعالان صنعت پلیمر و بستهبندی معتقدند سهم واقعی این گرانی در قیمت نهایی محصولات غذایی بسیار ناچیز است و نام پلیمرها به ناحق در میان است.
به گزارش اینپیا، طبق آمار منتشر شده در فروردین ماه سال جاری، تورم مواد غذایی 155 درصد،تورم پلی پروپیلن 122 درصد،تورم صنعت پلیمر 103 درصد و تورم نقطه به نقطه کلی طبق مرکز آمار 73 درصد بوده است.
بر اساس تحلیلهای ارائه شده، هزینه بستهبندی پلیمری معمولاً بین ۷ تا ۱۸ درصد از قیمت نهایی یک محصول خوراکی بستهبندیشده را تشکیل میدهد. این نسبت برای محصولاتی مانند نان بسیار ناچیز و برای آب معدنی تا ۳۰ درصد نیز میرسد. با در نظر گرفتن رشد 103 درصدی قیمت پلیمرها، سهم مستقیم این افزایش در تورم کلی مواد غذایی، بسته به نوع محصول، تنها حدود ۹ تا ۱۵ واحد درصد تخمین زده میشود. این آمارها نشان میدهد که اگرچه گرانی بستهبندی “دیوانهکننده” است، اما عامل اصلی فشار بر سفره مردم نیست؛ بلکه بیش از ۸۰ درصد از تورم 155 درصدی مواد غذایی ریشه در عوامل دیگری چون جهش قیمت ارز برای واردات نهادههای دامی، حذف ارز ترجیحی و افزایش هزینههای حاملهای انرژی و دستمزدها دارد.
برای درک بهتر، یک بطری ۱۳۵۰ میلیلیتری روغن خوراکی را تصور کنید که امروز حدود ۵۴۹ هزار تومان فروخته میشود. قیمت تمامشده بطری پلیمری، درب و لیبل آن روی هم 18 هزار تومان برآورد میشود؛ یعنی فقط 3.3 درصد از قیمت نهایی محصول. حال اگر قیمت مواد پلیمری حتی ۱۰۰ درصد هم جهش کند، این سهم نهایتاً به 36 هزار تومان میرسد که در برابر تورم ۲۳۳ درصدی روغن، رقمی کاملاً ناچیز است. آنچه قیمت روغن را به ۵۴۹ هزار تومان رسانده، بستهبندی نیست؛ جهش نرخ ارز، هزینه واردات روغن خام و نهادههای تولید است نه پلاستیک.
در حالی که صنایع غذایی، گرانی بستهبندی را یکی از دلایل اصلی افزایش قیمت محصولات خود عنوان میکنند، فعالان صنعت پلیمر و بستهبندی ادعا دارند که این صنعت متحمل افزایش هزینههای سنگینی شده، اما قادر به انتقال کامل آن به مصرفکننده نهایی نبوده است.
مهندس موفقی، مدیرعامل گروه صنایع موفقی، در این باره میگوید: “پتروشیمیهای ما را زدند و مواد اولیهمان قیمتش خیلی بالا رفته، اما ما تنها توانستهایم حدود ۳۰ درصد افزایش قیمت را اعمال کنیم که بخش عمده آن مربوط به افزایش دستمزد کارگران است. در حال حاضر از مواد موجود در کارخانه استفاده میکنیم و امیدواریم واردات مواد اولیه تسهیل شود. اگر مجبور به خرید با قیمتهای جدید شویم، نمیدانیم قیمت نهایی محصولمان چقدر رشد خواهد داشت. در این شرایط، ما در حال از دست دادن مشتریان خود هستیم.”
یک فعال صنعت پلیمر و بستهبندی دیگر نیز با تأیید این مطلب میافزاید: “قیمت مواد اولیه را در بورس قبل و بعد از عید چک کنند؛ ما با افزایش ۵۰ تا ۶۰ درصدی در هزینهها روبرو بودیم که بخش عمده آن به دلیل هزینه کارگر است. قیمت مواد خام اصلی حتی تا سه برابر شده، البته اگر بتوانیم آن را پیدا کنیم. در این شرایط، انتقال کامل این هزینهها به قیمت محصول نهایی برای ما مقدور نیست.”
این اظهارات نشان میدهد که تولیدکنندگان پلیمری و بستهبندی، علیرغم فشارهای ناشی از گرانی مواد اولیه و سایر هزینهها، با رقابت شدید در بازار و حفظ مشتریان، مجبور به جذب بخشی از این افزایش هزینهها شدهاند و سهم آنها در گرانی نهایی مواد غذایی، برخلاف ادعای برخی، کمتر از آن چیزی است که تصور میشود. به نظر میرسد ریشههای اصلی تورم افسارگسیخته مواد غذایی باید در جای دیگری جستجو شود.
اینپیا
