گفت‌وگوی بسپار با دکتر مرتضی ابراهیمی، رئیس سمینار علوم و تکنولوژی پلیمر ISPST 2026 و رئیس دانشکده مهندسی پلیمر و رنگ دانشگاه صنعتی امیرکبیر: تلاش برای دستاوردهای فراملی در ISPST2026 با محوریت هوش مصنوعی، اقتصاد چرخشی و پلیمرهای با ارزش افزوده بالاتر

بسپار/ ایران پلیمر دکتر مرتضی ابراهیمی، عضو هیئت علمی دانشکده مهندسی پلیمر و رنگ دانشگاه صنعتی امیرکبیر، از سال ۱۳۷۸ فعالیت آموزشی و پژوهشی خود را در گروه رنگ این دانشکده آغاز کرده و از سال ۱۴۰۲ رئیس دانشکده مهندسی پلیمر و رنگ دانشگاه صنعتی امیرکبیر بوده است. وی  همچنین ریاست این دوره از کنفرانس ISPST را به عنوان بزرگترین رویداد علمی و منطقه ای پلیمر برعهده دارد.

گفت و گوی بسپار با وی را در ادامه می خوانید:

بسپار – آقای دکتر،  در ابتدا اعلام شده بود که هفدهمین کنفرانس بین‌المللی علوم و تکنولوژی پلیمر (ISPST) به‌صورت کاملاً مجازی برگزار خواهد شد. چه شد که این تصمیم تغییر کرد و به مدل ترکیبی حضوری ـ مجازی رسیدید؟

دکتر ابراهیمی: برای پاسخ به این سوال بهتر است که کمی در مورد پیشینه تصمیم برگزاری مجازی صحبت کنم و بعد از آن به سوال اصلی شما برگردم. از زمانیکه برگزاری هفدهمین دوره این کنفرانس به دانشگاه صنعتی امیرکبیر محول شد، کمیته اجرایی و علمی تشکیل و اقدامات مقدماتی برای برگزاری حضوری آن انجام شد. اما با وقوع جنگ تحمیلی سوم در اسفندماه 1404 شرایط از حالت معمول خارج شد و صحبت هایی از عدم برگزاری کنفرانس مطرح می­ شد. بعد از توقف جنگ، در اولین جلسه‌ انجمن پلیمر ایران در سال 1405، موضوع برگزاری یا عدم برگزاری کنفرانس به بحث و تبادل نظر گذاشته شد. خوشبختانه هم ما و هم اعضای هیئت‌مدیره انجمن بر این باور بودیم که حفظ تقویم و توالی برگزاری کنفرانس از اهمیت بالایی برخوردار است و باید حداکثر تلاش خود را برای برگزاری آن به کار گیریم. با توجه به اینکه در آن مقطع شرایط چندان مشخص نبود، تصمیم گرفته شد که این رویداد به‌صورت مجازی برگزار شود.

برگزاری مجازی مزایای خاص خود را دارد. برای مثال، می‌توان از سخنرانانی که امکان حضور فیزیکی در کنفرانس را ندارند، بهره گرفت و همچنین بخش قابل توجهی از هزینه‌ها را کاهش داد. اما در مقابل، از مزایای برگزاری حضوری و دیدن چهره به چهره افراد و ایجاد شبکه یا تجدید دیدار برای تقویت شبکه های ایجاد شده قبلی از دست می‌رود. با گذشت زمان و آرام­تر شدن شرایط کشور، تصمیم گرفتیم جهت استفاده از مزایای هر دو روش، کنفرانس بصورت ترکیبی حضوری/مجازی برگزار شود. طبیعتاً اجرای این مدل، مسئولیت و حجم فعالیت‌های مرتبط با برگزاری کنفرانس را افزایش خواهد داد، اما امیدواریم نتیجه آن مطلوب باشد و شرکت‌کنندگان بتوانند حداکثر بهره را از این رویداد ببرند.

بسپار _ میزبانی این دوره از ISPST چگونه به دانشگاه صنعتی امیرکبیر رسید؟ هدف از برگزاری و شعار این دوره چیست؟ چه برنامه‌های جانبی برای این دوره تا امروز تدارک دیده شده است؟

ابراهیمی: دبیرخانه دائمی این کنفرانس در انجمن پلیمر ایران مستقر است و معمولاً مؤسسات آموزشی و پژوهشی که تمایل دارند مجری کنفرانس باشند، درخواست‌های خود را به هیئت‌مدیره انجمن پلیمر ایران ارسال می‌کنند.

این درخواست‌ها در چارچوب یک رویه مشخص بررسی می‌شوند. برای این منظور، جدولی با معیارها و امتیازبندی‌های مشخص وجود دارد. متناسب با سوابق، امکانات و ظرفیت‌های دانشگاه یا پژوهشگاهی که درخواست میزبانی و اجرای کنفرانس را ارائه کرده است، موضوعات مشخصی در این جدول در نظر گرفته شده و انجمن پلیمر ایران بر اساس آنها امتیازدهی می‌کند. سپس موضوع در هیئت‌مدیره انجمن مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد و در نهایت تصمیم‌گیری می‌شود که این کنفرانس در کدام مرکز برگزار شود.

با توجه به سوابق دانشگاه صنعتی امیرکبیر به‌عنوان نخستین مرکز آموزش و پژوهش پلیمر و رنگ در کشور و همچنین توانمندی‌هایی که دانشگاه و دانشکده از آن برخوردارند، در نهایت هیئت‌مدیره انجمن پلیمر ایران موافقت کرد که دانشکده مهندسی پلیمر و رنگ دانشگاه صنعتی امیرکبیر، مجری ISPST 2026 یا هفدهمین کنفرانس بین‌المللی علوم و تکنولوژی پلیمر باشد.

معمولاً شعارهای کنفرانس متناسب با شرایط، زمان و مکان برگزاری آن تعیین می‌شوند. با توجه به فضایی که در جهان و کشور ما در حوزه پلیمر وجود دارد، طبیعی است که موضوع هوش مصنوعی و چگونگی استفاده از آن در پلیمر، چه در حوزه علوم و پژوهش پلیمر و چه در صنعت پلیمر، موضوعی جذاب و قابل توجه باشد. علاقه‌مندان بسیاری وجود دارند که مایل‌اند بدانند از هوش مصنوعی چه استفاده‌هایی می‌توان در حوزه‌های پژوهش، آموزش، صنعت و فناوری داشت. هر یک از ما تلقی و شناختی از کاربردهای هوش مصنوعی داریم، اما هدف ما این است که در این رویداد، به‌صورت تخصصی‌تر به این موضوع بپردازیم و از افرادی که در این حوزه فعالیت کرده‌اند دعوت کنیم تا یک سخنرانی­های تخصصی در این زمینه داشته باشند و موضوع را به‌صورت منسجم‌تر و دقیق‌تر ارائه کند. همچنین امیدواریم تجارب موجود در دنیا و کشور در این زمینه در کنفرانس به بحث و تبادل نظر گذاشته شود.

محور بعدی، اقتصاد چرخشی است. با توجه به رویکردهایی که در جهان نسبت به محیط زیست و کاهش ردپای کربن شکل گرفته و همچنین با توجه به فعالیت برخی کمیسیون‌های مرتبط با سازمان ملل در این زمینه، اقتصاد چرخشی یکی از موضوعات روز و از جمله مباحثی است که صنعت با آن مواجه است. با توجه به اینکه انجمن بازیافت پلیمر ایران نیز به‌تازگی و با تلاش صنعتگران در کشور شکل گرفته است، می‌توان از این ظرفیت برای ایجاد فضایی جهت طرح و تبادل تجربیات موجود استفاده کرد و بررسی کرد که با توجه به قوانین زیست‌محیطی فرامنطقه‌ای و جهانی و همچنین قوانین داخلی، تولید و فرآورش پلیمر باید به چه سمت‌وسویی حرکت کند تا بتواند با این قواعد و مقررات منطبق باشد و تأثیر منفی بر صادرات و مصرف پلیمر، چه در ایران و چه در کشورهای مقصد صادراتی، نداشته باشد.

محور سوم که همواره مورد توجه بوده، افزایش ارزش افزوده محصولات پلیمری است. هرچه بتوانیم مواد اولیه یا مواد شیمیایی موجود را به محصولاتی با ارزش افزوده بالاتر تبدیل کنیم، طبیعتاً از یک مزیت بالاتر برخوردار خواهیم شد.به همین دلیل، در بخش سوم کنفرانس بر پلیمرهای با ارزش افزوده بالا تمرکز کرده‌ایم. این پرسش مطرح است که آیا با استفاده از امکانات پتروشیمی و منابع نفت و گاز موجود می‌توان آنها را به پلیمرهایی با ارزش افزوده بالاتر تبدیل کرد؟ این موضوع می‌تواند در زنجیره‌های تکمیلی نیز مورد توجه قرار گیرد. شاید دلیل قرار گرفتن این موضوع به‌عنوان یکی از محورهای اصلی کنفرانس این باشد که تمایل داشتیم به این موضوع توجه ویژه‌ای داشته باشیم. مذاکراتی نیز که با هلدینگ خلیج فارس داشته‌ایم در همین راستا بوده است. آقای دکتر میرزاده نیز در حال حاضر مسئولیت کمیته‌ای را در هلدینگ خلیج فارس بر عهده دارند که اساساً با موضوع تولید پلیمرهای پیشرفته و با ارزش افزوده بالاتر مرتبط است. بنابراین، موضوعی که همواره مورد توجه بوده، اکنون به‌صورت مشخص در محورهای کنفرانس قرار گرفته است.

بسپار _ آیا این نخستین دوره‌ای است که کنفرانس به‌صورت ترکیبی مجازی ـ حضوری برگزار خواهد شد؟

ابراهیمی: بله. در شرایط عادی، کنفرانس معمولا به‌صورت حضوری برگزار می­شود. تنها در سالی که با همه‌گیری کرونا مواجه بودیم و دانشگاه تربیت مدرس مجری کنفرانس بود، این رویداد به‌صورت کاملاً مجازی برگزار شد.

این نخستین دوره‌ای است که کنفرانس ISPST به شکل ترکیبی حضوری/مجازی برگزار می‌شود و امیدوارم تجربه موفقی باشد و بتوانیم از درس‌آموخته‌های آن در دوره‌های بعد نیز استفاده کنیم.

البته در کنفرانس رئولوژی که خانم دکتر گوهرپی مسئولیت اجرای آن را بر عهده داشتند، ترکیب برگزاری حضوری و مجازی وجود داشت. با این تفاوت که آنها از بستر Zoom استفاده کرده بودند، اما ما به دلیل تحریم‌ها امکان استفاده از Zoom فعلا امکانپذیر نیست و ما از خدمات یک شرکت داخلی که پیش از این نیز با دانشگاه همکاری‌هایی داشته است، استفاده خواهیم کرد. امیدواریم بتوانیم از زیرساخت فراهم‌شده توسط این شرکت به بهترین شکل استفاده کنیم تا هم سخنرانان و هم مخاطبانی که تمایل ندارند یا به هر دلیلی امکان حضور فیزیکی در کنفرانس را ندارند، بتوانند با کیفیت مناسبی مباحث مطرح‌شده در کنفرانس را دنبال کنند.

بسپار _ با توجه به سابقه و جایگاه ISPST، میزان استقبال از این دوره تا امروز چگونه بوده است؟ آیا شرایط خاص امسال، از جمله جنگ ۴۰ روزه، بر تعداد مقالات، مشارکت استادان و دانشجویان، حضور صنعتگران و مهمانان خارجی تأثیر گذاشته است؟ اگر بله، این تأثیر را بیشتر در کدام بخش احساس کردید؟

ابراهیمی: من معتقدم دانشگاه صنعتی امیرکبیر با توجه به پیشینه‌ای که از آن برخوردار است رسالت دارد در هر وظیفه‌ای که به آن محول می‌شود، نوآوری ایجاد کند و بتواند استاندارد جدیدی در آن موضوع ارائه دهد. در همین راستا قرار بود در این دوره تمرکز بر دو موضوع اساسی (که معمولا جزء ضعف های اینگونه رویدادها هستند) تمرکز نماییم.

دو ابتکاری که ما در نظر داشتیم یکی مشارکت بیشتر محققین خارج از کشور و دیگری تقویت حضور محققین و کارشناسان صنعتی در این رویداد بود.

همواره در این دو زمینه انتقادهایی مطرح می‌شود؛ از جمله اینکه آیا این کنفرانس واقعاً بین‌المللی است؟ چه تعداد مقاله و مشارکت‌کننده از کشورهای دیگر داریم؟ همچنین این پرسش مطرح است که در شرایطی که سخنرانی‌ها و مباحث علمی در کنفرانس ارائه می‌شوند، ارتباط آنها با صنعت چیست و این ارتباط در کجا شکل می‌گیرد؟ تمرکز ما این بود که در این دو زمینه، اقدام متفاوتی انجام دهیم.

در بخش ارتباط با صنعت، ایده‌ای که داشتیم این بود که ISPST را با ایران پلاست تلفیق کنیم و یک روز مشترک برای این دو رویداد داشته باشیم. معمولاً ایران پلاست چهار روز و این کنفرانس سه روز برگزار می‌شود. ایده ما این بود که یک روز به‌صورت مشترک برگزار شود؛ برای مثال، آن روز در محل نمایشگاه بین‌المللی برگزار شود تا دانشگاهیان و دانشجویانی که برای ISPST در کنفرانس حضور پیدا می‌کنند، بتوانند از ایران پلاست نیز بازدید کنند. به نظر من ایران پلاست یک رویداد فنی-تخصصی است که میتواند برای دانشجویان و اساتید الهام بخش باشد و می تواندد با فناوری‌ها و روندهای در حال وقوع در صنعت پلیمر آشنا شود، فضای نمایشگاه می‌تواند فرصت مناسبی برای کسب ایده و یادگیری فراهم کند.

از سوی دیگر، فعالان صنعتی که در نمایشگاه ایران پلاست حضور دارند، می‌توانستند در ISPST و جلسات سخنرانی مرتبط با موضوعات صنعتی شرکت کنند. آنها می‌توانستند مقاله ارائه دهند و درباره فرصت‌ها و چالش‌هایی که با آنها مواجه بوده‌اند، راهکارهایی که برای حل این چالش‌ها یافته‌اند یا نوآوری‌هایی که انجام داده‌اند، سخنرانی کنند و با دانشجویان و محققین و اساتید دانشگاهی تبادل نظر نمایند. این موضوع هم از منظر تأمین نیروی انسانی اهمیت دارد و هم می‌تواند به ایجاد یک شبکه انسانی توانمند در حوزه صنعت پلیمر کمک کند؛ شبکه‌ای که شرکت‌های صنعتی بتوانند از طریق آن، نیروها و متخصصانی را شناسایی کنند که در فعالیت‌هایشان برای آنها مفید باشند.

با این حال، به دلیل رخداد جنگ تحمیلی و حملاتی که به مجتمع‌های پتروشیمی صورت گرفت، برگزاری ایران پلاست امکان‌پذیر نشد. ما به این دلیل که قصد داشتیم این هم‌زمانی شکل بگیرد، موضوع را پیگیری کردیم. مکاتبات لازم را با مجموعه پتروشیمی انجام دادیم و موافقت‌های اولیه آنها را نیز دریافت کرده بودیم. قرار بود ایران پلاست در شهریورماه، از ۱۷ تا ۱۹ شهریور، برگزار شود و ما نیز یک روز مشترک با آنها داشته باشیم.

اما به دلیل اتفاقاتی که رخ داد و از سوی دیگر، با توجه به اینکه اگر کنفرانس در شهریور برگزار می‌شد، زمان فراخوان ما بسیار کوتاه می‌شد و ایران پلاست نیز در شهریور برگزار نشد، تاریخ کنفرانس را مجدداً به تاریخ متداول ISPST که معمولاً در آبان‌ماه برگزار می‌شود، بازگرداندیم؛ هم به این دلیل که کنفرانس در تاریخ رسمی خود برگزار شود و هم فاصله زمانی مناسبی برای فراخوان و جمع‌آوری مقالات در اختیار داشته باشیم.

در زمینه بین‌المللی کردن کنفرانس نیز تمایل جدی داشتیم که این اتفاق رخ دهد و ایده‌ها و تلاش‌های مختلفی در این زمینه صورت گرفت. محور نخست، تمرکز بر کشورهای منطقه بود. تا حدی نیز این هدف محقق شده است. تا کنون چهار دانشگاه از عراق و یک دانشگاه از عمان به عنوان حامی معنوی کنفرانس در آن حضور خواهند داشت. با ترکیه نیز مکاتباتی انجام شده بود تا بتوانیم حمایت معنوی آنها را جلب کنیم.

در جریان فراخوان‌هایی که به‌ویژه در عراق و همچنین در کشورهای منطقه، پاکستان، هند، کشورهای آسیای میانه، چین، اندونزی و مالزی انجام دادیم، تلاش کردیم این ارتباط را گسترش دهیم.

محور دیگر، تمرکز بر دانش‌آموختگان امیرکبیر در خارج از کشور بود. تلاش کردیم از طریق آنها، هم خودشان در کنفرانس مشارکت کنند و هم شبکه‌های علمی و حرفه‌ای خود را در جریان فراخوان قرار دهند تا امکان ارسال مقاله و حضور در کنفرانس برای آنها فراهم شود.

از آنجا که کنفرانس ابتدا به‌صورت مجازی برنامه‌ریزی شده بود و اکنون نیز به شکل حضوری ــ مجازی برگزار می‌شود، این امکان وجود دارد که افراد بدون نیاز به سفرهای طولانی، در کنفرانس مشارکت کنند.

برای سخنرانان کلیدی نیز با تعداد قابل توجهی از ایرانیان خارج از کشور و افراد غیرایرانی مکاتبه و مذاکره کردیم و موافقت‌های اولیه را نیز دریافت کردیم. این روند در حال پیشرفت بود تا اینکه اخیراً دانشگاه صنعتی امیرکبیر در فهرست دانشگاه‌های تحریمی آمریکا قرار گرفت و این موضوع نیز تا حدی بر این توافقات سایه افکنده است. افرادی که پیش‌تر با آنها مذاکره کرده بودیم، عمدتاً در آمریکا و بخشی نیز در کانادا بودند و آنها به دلیل ملاحظاتی که قابل درک است، در حال حاضر امکان همکاری با ما به این شکل را ندارند.

با این حال، ایده اصلی ما این بود که بتوانیم از شبکه دانش‌آموختگان دانشگاه که در خارج از کشور حضور دارند، برای تقویت وجه بین‌المللی کنفرانس استفاده کنیم.

فکر می‌کنم اگر شرایط مناسب بود، می‌توانستیم دست‌کم ۲۰ تا ۲۵ درصد مقالات را از خارج از کشور دریافت کنیم.

بسپار _ یکی از انتقادهای قدیمی به کنفرانس‌های علمی در ایران این است که مقاله تولید می‌کنند، اما الزاماً به فناوری، محصول یا حل مسئله صنعتی منجر نمی‌شوند. شما به‌عنوان رئیس کنفرانس و رئیس دانشکده، خروجی مطلوب ISPST 2026 را چه می‌دانید؟

ابراهیمی : همانگونه در قسمت قبل توضیح دادم، یکی از اهداف ما در این کنفرانس دقیقا پاسخگویی به این دغدغه است و اقداماتی جهت پاسخگویی به این خواسته به حق انجام داده ایم. به همین منظور با جلب نظر هلدینگ خلیج فارس، سعی داریم که حضور متخصصین پلیمری پتروشیمی در این کنفرانس را افزایش دهیم. در این راستا یک جلسه اختصاصی برای هلدینگ خلیج فارس و مجموعه های پلیمری مرتبط درنظر گرفتیم که در آن نمایندگانی از صنعت پتروشیمی و بخش پلیمری این مجموعه حضور پیدا می‌کنند و به ارائه دیدگاه‌های خود می‌پردازند. همچنین در یک پنل تخصصی با حضوران مدیران محترم پتروشیمی، در زمینه چالش ها و فرصت ها در این حوزه بحث و تبادل نظر خواهد شد.

از آقای شریعتمداری، مدیرعامل هلدینگ، نیز دعوت کرده‌ایم که در صورت فراهم بودن شرایط، در مراسم افتتاحیه سخنرانی داشته باشند. ایشان می‌توانند نیازمندی‌ها، چالش‌ها و فرصت‌های موجود را با مخاطبان در میان بگذارند.

با انجمن بازیافت پلیمر نیز جلسه‌ای داشتیم و قرار است جلسه ­ای را به‌صورت مشترک طراحی کنیم که در آن، از سیاست‌گذاران مجلس شورای اسلامی، سازمان حفاظت محیط زیست، وزارت صنایع، تشکل ایجادشده در این حوزه و همچنین اعضای هیئت علمی فعال در زمینه بازیافت دعوت شود. هدف آن است که در این جلسه درباره اقتصاد چرخشی، پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر و بازیافت پلیمر مباحث بیشتری مطرح شود. اگر این برنامه‌ها محقق شود، فکر می‌کنم این دوره از کنفرانس را در مقایسه با دوره‌های پیشین، متمایز کند.

هوش مصنوعی نیز یک جلسه اختصاصی خواهد داشت. به نظر من، در مرحله‌ای قرار داریم که لازم است متخصصان این حوزه گرد هم بیایند و موضوع را در قالب یک موضوع تخصصی بررسی کنند. فعالان صنعتی علاقه‌مند نیز می‌توانند در این جلسه حضور داشته باشند، از مباحث مطرح‌شده استفاده کنند و دیدگاه‌های خود را ارائه دهند. به هر حال، برای استفاده مؤثر از هوش مصنوعی، صنعت باید ابتدا مرحله‌ای از دیجیتال‌سازی را پشت سر گذاشته شود. اگر دستگاه‌های صنعتی قابلیت داده‌برداری آنلاین نداشته باشند و بانک اطلاعاتی مناسبی در اختیار نباشد، استفاده از هوش مصنوعی چندان عملیاتی و جدی نخواهد بود.

بسپار _ در بخش بین‌المللی چه راهکارهای جایگزینی را برگزیدید؟ آیا موفق بودند؟

ابراهیمی: اخیراً تمایل داریم تمرکز خود را بیشتر بر کشورهای منطقه قرار دهیم. با توجه به شرایط سیاسی و نظامی اخیر، ارزیابی ما این است که نگاه عمومی در برخی کشورهای منطقه نسبت به ایران تغییراتی داشته است.

در حوزه سیاسی، کشورها به دلایل مختلف و با توجه به روابط و شرایط خاص خود، ملاحظات متفاوتی دارند. با این حال، در فضای دانشگاهی و عمومی کشورهای منطقه دیدگاه‌ مثبتی نسبت به ایران ایجاد شده است یا اگر بوده تقویت شده است.به نظر من، این شرایط می‌تواند فرصت‌هایی برای توسعه ارتباطات علمی فراهم کند. اساساً نسبت به آینده ارتباطات بین‌المللی، دست‌کم با کشورهای منطقه و کشورهایی که از نظر جغرافیایی و فرهنگی به ایران نزدیک هستند، نگاه امیدوارکننده‌ای وجود دارد.

به نظر می‌رسد دانشگاه‌های ایران نیز بیش از گذشته به‌عنوان مراکزی دارای ظرفیت و توانمندی علمی دیده می‌شوند. بخشی از این توانمندی‌ها حاصل فعالیت نیروهایی است که در دانشگاه‌های کشور تربیت شده‌اند و بخشی نیز حاصل پژوهش‌هایی است که در مراکز علمی و تحقیقاتی انجام شده است.

در حوزه‌هایی مانند انرژی هسته‌ای، سامانه‌های هوافضا و سایر حوزه‌های فناوری، بخشی از این توانمندی‌ها ریشه در مراکز علمی و پژوهشی کشور دارد. اتفاقات اخیر نیز از منظر توانمندی‌های علمی و فناورانه مورد توجه قرار گرفته است. ما تصور می‌کنیم در آینده، در صورت فراهم شدن شرایط سیاسی مناسب‌تر، امکان توسعه همکاری‌های بین‌المللی وجود خواهد داشت.

اگر شرایط سیاسی به سمت تعامل بیشتر حرکت کند، من امکان توسعه روابط و رفت‌وآمدهای علمی را قابل توجه می‌دانم. حتی ایرانیان خارج از کشور نیز در شرایط فعلی ممکن است نسبت به برخی تحولات احساسات مثبتی داشته باشند.

با توجه به مسائل سیاسی موجود و حساسیت‌هایی که کشورهای غربی نسبت به برخی انواع ارتباطات دارند، طبیعی است که در مقطع فعلی بخشی از این ارتباطات کاهش پیدا کند. با این حال، در آینده می‌توان از ظرفیت‌های موجود برای توسعه همکاری‌های علمی و دانشگاهی استفاده کرد.

بسپار _ مقالاتی که تا امروز دریافت کرده‌اید و چکیده مقالات، از نظر تعداد در سطح قابل قبولی بوده‌اند؟

ابراهیمی:  تا کنون حدود 200 مقاله دریافت کرده‌ایم و انتظار داریم در مهلت بعدی، دست‌کم دو برابر این تعداد مقاله دریافت کنیم. پیش‌بینی ما این است که تعداد مقالات به حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ مقاله برسد.

در ضمن مراحل اولیه داوری مقالات نیز شروع شده و در حال انجام است.

اقدام دیگری که انجام داده‌ایم و می‌تواند برای پژوهشگران مفید باشد و به ارتقای کیفیت مقالات نیز کمک کند، مذاکره با دو مجله علمی است. با مجله IPJ که نمایه ISI دارد و در رده Q2 قرار دارد، مذاکره کرده‌ایم تا مقالاتی که از کیفیت مطلوبی برخوردار هستند، برای داوری به این مجله ارسال شوند و در صورت پذیرش، در آن منتشر شوند.

با مجله PCCC نیز مکاتبه کرده­ایم و موافقت کرده ­اند که مقالات منتخب را برای آنها ارسال کنیم و پس از طی فرایند داوری، در یک شماره ویژه منتشر شود.

این موضوع برای پژوهشگران می‌تواند فرصت مناسبی باشد؛ زیرا فعالیت آنها می‌تواند دو خروجی داشته باشد: هم مقاله خود را در کنفرانس ارائه می‌کنند و هم در صورت پذیرش، مقاله‌ای منتشرشده در یک مجله علمی خواهند داشت. این نیز یکی از اقدامات متمایز کننده این دوره کنفرانس است.