پلیاستر، چگونه به ناسزای تازه نسل Zی ها تبدیل شد؟!
بسپار/ ایران پلیمر پلیاستر ظاهرا کاربرد تازهای پیدا کرده است؛ این بار نه در صنعت نساجی، بلکه در ادبیات نسل Z در شبکههای اجتماعی. اصطلاح «Polyester lifestyle» یا «سبک زندگی پلیاستری» این روزها برای توصیف زندگیهایی به کار میرود که بیش از حد مصنوعی (عالی)، سطحی و فاقد اصالت به نظر میرسند.
ماجرا از انتشار تصویری از یک زندگی رویایی در شبکههای اجتماعی شروع شد؛ تصویری که برخی کاربران آن را آنقدر ساختگی و بیروح دیدند که خیلی زود برچسب «پلیاستری» گرفت.
اما اگر قرار باشد پلیاستر ترسناک باشد، نسلهای قدیمیتر خاطرات بسیار جدیتری دارند: Leisure Suitهای پلیاستری دهه ۱۹۷۰؛ لباسهایی که زمانی مد روز بودند و بعدها به یکی از نمادهای فراموشنشدنی ــ و نه لزوما دوستداشتنی ــ مد آن دوران تبدیل شدند. در مقایسه با آنها، «سبک زندگی پلیاستری» نسل Z شاید چندان هم وحشتناک نباشد!
اصلا دهه 70 دهه پلی استر است. دورانی که ماده ای مدرن، ارزان، بادوام و برای آینده وارد زندگی روزمره مردم شد.
وقتی خانواده بسپارها وارد بازی میشوند
البته چرا همه فشارها باید روی پلیاستر باشد؟ اگر قرار است بسپارها وارد فرهنگ تیکههای اینترنتی شوند، گزینه کم نیست. در متن اصلی با بازی طنزآمیز با جملههای معروف شکسپیر و آثار کلاسیک، پای PVC، PET، PTFE، PEEK و POM هم وسط کشیده میشود، پلکسی گلس، نایلون، لاستیک و حتی الیاف کربن نیز سهم خودشان را از شوخیهای بسپاری میگیرند.
در پس این شوخی، یک اتفاق فرهنگی جالب دیده میشود: نام یک ماده صنعتی حالا از کارخانه و آزمایشگاه بیرون آمده و به استعارهای در زبان روزمره تبدیل شده است. برای بخشی از نسل Z، «پلیاستری» دیگر فقط جنس یک لباس نیست؛ میتواند وصف چیزی باشد که ظاهر خوبی دارد، اما واقعی و اصیل به نظر نمیرسد.
و شاید بهترین پاسخ صنعت پلاستیک به این مد تازه همان شوخی پایانی باشد: “پلیاستر” بهعنوان تیکه آنقدر ضعیف است که حتی تقویت با الیاف کربن هم نمیتواند نجاتش دهد!
plasticstoday
