اختصاصی بسپار/ افزایش هزینههای نیروی کار در سال ۲۰۲۶؛ چالشی جدی برای تولیدکنندگان پلاستیک
گروه ترجمه و تولید محتوا در بسپار/ایران پلیمر افزایش هزینههای نیروی کار در سال ۲۰۲۶، چشمانداز صنعت تولید پلاستیک را با چالشهای ساختاری جدیدی مواجه خواهد کرد. بر اساس تحلیل اقتصادی منتشرشده توسط انجمن صنعت پلاستیک آمریکا (The Plastics Industry Association – PLASTICS)، افزایش کمینه دستمزد، فشردگی دستمزدی و رشد هزینههای مزایا از جمله عوامل اصلی فشار بر هزینههای عملیاتی تولیدکنندگان خواهد بود.
فشار دستمزد و تغییرات ساختاری
اقتصاددان ارشد PLASTICS، در این گزارش تاکید میکند که تولیدکنندگان پلاستیک ناچارند روندهای دستمزدی و شاخصهای هزینه اشتغال را با دقت بیشتری رصد کنند. به گفته وی، افزایش کمینه دستمزد همراه با اثرات زنجیرهای و رشد هزینههای مزایا، بهویژه بیمه درمانی، فشار صعودی قابلتوجهی بر هزینه کل نیروی کار وارد خواهد کرد.
سهم هزینهها در صنعت پلاستیک
در بخش تولید پلاستیک، مواد اولیه (بهویژه بسپارها) حداقل ۵۰ درصد از کل هزینهها را تشکیل میدهند و مابقی مربوط به نیروی کار و سایر هزینههای عملیاتی است. طبق گزارش Size and Impact Report 2025:
• مواد اولیه ۶۶٫۶ درصد از ارزش محمولهها را شامل میشوند؛
• حقوق و دستمزد سالانه ۱۲٫۷ درصد؛
• و سایر هزینههای عملیاتی ۲۰٫۷ درصد را به خود اختصاص میدهند.
وی هشدار میدهد که تغییرات محیط کلان اقتصادی میتواند این نسبتها را دستخوش نوسان کرده و ساختار هزینه صنعت را تحت تاثیر قرار دهد.
بازار کار سردتر، اما هزینهها بالاتر
اگرچه انتظار میرود بازار کار ایالات متحده در سال ۲۰۲۶ با کاهش فرصتهای شغلی و رشد کندتر اشتغال مواجه شود، اما هزینههای نیروی کار همچنان روند افزایشی خواهند داشت. پیشبینیها نشان میدهد نرخ بیکاری زیر ۵ درصد باقی خواهد ماند، در حالی که دستمزدها افزایش مییابند.
در همین حال، ایالتهایی مانند آلاسکا، فلوریدا و اورگن افزایش کمینه دستمزد را برای سال ۲۰۲۶ تصویب کردهاند؛ تصمیمی که بهطور مستقیم بر هزینههای نیروی کار در مناطقی با تمرکز زیاد واحدهای تولید پلاستیک اثر خواهد گذاشت.
فشردگی دستمزدی و اثرات سرریزی
یکی از چالشهای کلیدی، پدیده فشردگی دستمزدی (Wage Compression) است؛ وضعیتی که در آن افزایش کمینه دستمزد، کارفرمایان را ناگزیر به تعدیل دستمزد سطوح بالاتر برای حفظ عدالت داخلی و انگیزه کارکنان میکند. این موضوع به همراه اثرات سرریزی (Ripple Effects)، دامنه افزایش هزینهها را فراتر از کارکنان با کمینه دستمزد گسترش میدهد.
نقش شاخص هزینه اشتغال (ECI)
شاخص هزینه اشتغال (Employment Cost Index – ECI) که توسط اداره آمار کار ایالات متحده (US Bureau of Labor Statistics) منتشر میشود، یکی از مهمترین ابزارهای سنجش فشار هزینههای نیروی کار است. این شاخص در سال ۲۰۲۲ رشد سالانه ۵ درصدی را ثبت کرد و در ابتدای ۲۰۲۵ به ۳٫۲ درصد کاهش یافت. با این حال، در سهماهه سوم ۲۰۲۵ به ۳٫۴ درصد رسید و پیشبینی میشود در سال ۲۰۲۶ همچنان بالاتر از ۳ درصد باقی بماند.
مزایا؛ عامل پنهان افزایش هزینهها
ECI علاوه بر دستمزد، هزینه مزایایی نظیر مرخصی با حقوق، بازنشستگی و بیمه درمانی را نیز دربرمیگیرد. به گفته اقتصاددان ارشد PLASTICS، تغییرات سیاستهای سلامت عمومی و مقررات دولتی میتواند منجر به افزایش حقبیمه طرحهای درمانی کارفرمایان شود؛ موضوعی که مستقیما در شاخص ECI منعکس میشود.
آمادگی برای سال ۲۰۲۶
اقتصاددان ارشد PLASTICS در جمعبندی گزارش تاکید میکند که تولیدکنندگان پلاستیک با لحاظکردن پیشبینیهای ECI در برنامهریزی مالی و راهبردی، میتوانند فشارهای هزینهای را بهتر مدیریت کرده، رقابتپذیری (Competitiveness) خود را حفظ کنند و از پایداری نیروی کار (Workforce Stability) در شرایط اقتصادی متغیر اطمینان حاصل نمایند.
