اختصاصی ایران پلاست/ گفت و گوی بسپار با هروس ابراهیمی مدیرعامل ماشین سازی کاجاران: به رغم تحریم ها در حال اجرای یک پروژه مشترک با شرکتی آلمانی هستیم/ ایران پلاست برای صنعت ما بهترین بستر معرفی ماشین آلات است
بسپار/ ایران پلیمر در نوزدهمین دوره نمایشگاه ایران پلاستهروس ابراهیمی مدیرعامل ماشین سازی کاجاران به خبرنگار بسپار گفت: همانطور که می دانید حوزه اصلی فعالیت ما ساخت خطوط اکسترودرهای پلیمری است، از اکسترودرهای تکپیچ و دوپیچ گرفته تا اکسترودرهای دوپیچ موازی و مخروطی و … . علاوه بر این، بهصورت تخصصی بر روی اکسترودرهای دوپیچ کامپاندر و همچنین اکسترودرهای ویژه بازیافت مواد پلیمری تمرکز داریم.
بسپار- چه فناوری یا دستگاه جدیدی در این دوره از نمایشگاه در غرفه خود معرفی کرده اید؟ چه مزیت فنی و یا اقتصادی برای خریداران محصول ایجاد می کند؟
ابراهیمی: در این دوره از نمایشگاه، یکی از دستگاههای جدیدی که معرفی کردیم، سیستمی است که میتواند با ظرفیت بالا و بدون توقف خطوط، مواد را فیلتر کند.
همچنین در حوزه اکسترودرهای دوپیچ، موفق شدیم گشتاور دستگاهها را به ۱۱ نیوتنمتر ارتقا دهیم. در گذشته، اکسترودرهای دوپیچ ما هم با گشتاور بالا و هم پایین عرضه میشدند، اما در نسل جدید، تمام اکسترودرها صرفاً با گشتاور بالا طراحی خواهند شد. این تغییر علاوه بر افزایش توان خروجی دستگاه، موجب صرفهجویی بیشتر در انرژی و کاهش مصرف برق نیز میشود.
یکی از پروژههای در دست اجرای بخش تحقیق و توسعه، طراحی و ساخت اکسترودرهای بدون گیربکس است، بهگونهای که الکتروموتور بهصورت مستقیم به سیلندر مارپیچ متصل میشود و گشتاور لازم را تأمین میکند. این طرح که در همکاری با شرکت مولر آلمان در حال اجراست، پیشبینی میکنیم طی شش تا هفت ماه آینده به مرحله بهرهبرداری برسد. علیرغم محدودیتهای ناشی از تحریمها، توانستیم این ارتباط را برقرار کنیم و در حال حاضر روی پیادهسازی این فناوری در دستگاههای خود کار میکنیم.
بسپار- آینده صنعت ماشین سازی پلیمری ایران را چگونه ارزیابی می کنید؟
ابراهیمی: وقتی از آینده صنعت ماشینسازی ایران صحبت میکنیم، نمیتوان آن را صرفاً به حوزه ماشینسازی پلیمری محدود کرد، زیرا این موضوع به کل صنعت ماشینسازی کشور مرتبط است. مشکل اصلی در نگرش و دیدگاه مسئولین نسبت به این صنعت نهفته است. اگر این درک در سطح تصمیمگیری به وجود بیاید که ماشینسازی چه در حوزه پلیمر و چه در سایر بخشها یک صنعت ریشهای است، بدون تردید بستر و توانمندیهای لازم در کشور برای توسعه آن فراهم است، چه از نظر نیروی انسانی متخصص، چه مواد اولیه و چه امکانات پایهای.
اما متأسفانه به دلیل نبود چنین دیدگاهی، گرایش بیشتر به سمت واردات ماشینآلات است. واردات سادهترین مسیر محسوب میشود و برای دولت نیز درآمدزاست، چراکه بدون صرف هزینه خاص، از محل عوارض گمرکی و مالیات بر ارزش افزوده درآمد کسب میکند. در حالی که حمایت از ماشینسازی داخلی مستلزم سرمایهگذاری دولت در تأمین آب، برق، ماشینابزارهای پیشرفته و ارز مورد نیاز برای نوسازی خطوط است، اقدامی که هزینه دارد اما هزینهای ماندگار و آیندهساز است.
اگر دولت نگاه بلندمدت داشته باشد و امروز سرمایهگذاری کند، طی پنج سال آینده میتواند چندین کارخانه ماشینسازی در حوزههای مختلف همچون اکسترودر، تزریق و بادی ایجاد کند و در نتیجه نیاز کشور به واردات این ماشینآلات به حداقل برسد. چنین رویکردی نهتنها صنایع داخلی را تقویت میکند، بلکه ایران را در مسیر خودکفایی و رقابتپذیری جهانی قرار خواهد داد.
بسپار- برای مدیریت چالش های صنعت پلیمر از جمله ناترازی ها، تامین مالی و هزارتوی تخصیص ارز و ایفای تعهد ارزی و … چه راهکارهایی داشته اید؟
ابراهیمی: به نظر من، امروز چالشها در صنعت آنقدر گسترده و پیچیده شدهاند که عملاً مدیریت آنها تقریباً غیرممکن است. وقتی بخواهیم یکی از چالشها را مدیریت کنیم، به محض شروع، با چالش جدیدی مواجه میشویم که ماهیت آن با چالش قبلی متفاوت است و راهکارهای پیشین برای آن کارایی ندارد.
از طرفی، برنامهریزی در شرایط فعلی ایران تقریباً امکانپذیر نیست. حتی برنامهریزی هفتگی دشوار است، چه برسد به برنامهریزی ماهانه یا سالانه. صنعت ماشینسازی به گونهای است که هر تولیدکنندهای که بخواهد ادعای ماشینسازی کند، حداقل به پنج سال زمان نیاز دارد تا یک دستگاه را طراحی، تولید، ایرادات آن را برطرف و به بازار عرضه کند و بتواند با اطمینان اعلام کند که «این دستگاه تولید شد و من ماشینساز شدم». بنابراین حداقل یک برنامه پنجساله لازم است. اما در شرایط فعلی، برنامهریزی بلندمدت تقریباً غیرممکن است.
چالشها محدود به برنامهریزی نیستند، مشکلاتی از قبیل تأمین برق و آب، مسائل مالی، بیمه و موارد مشابه، امروز برای هر تولیدکننده و ماشینساز در کشور وجود دارد. این مشکلات فقط مختص صنعت پلیمر یا ماشینآلات پلیمر نیست، بلکه در تمامی رشتهها و بخشها مشابه است.
به نظر من، ریشه این مسائل در سطح کلان است، اشکال در سطح زیردستی نیست، بلکه در بالادستی قرار دارد. مدیران ارشد کشور قابلیت مدیریت این حجم از چالشها را ندارند و به همین دلیل، مشکلات در همه صنایع و رشتهها تکرار میشود. این موضوع نشان میدهد که نیاز به تغییر مدیریت کلان وجود دارد. از مسئولین تقاضا دارم که اجازه دهند افراد جدید با توانایی و دیدگاههای تازه وارد مدیریت شوند تا بتوان راهکارهای مؤثری برای حل این مشکلات ارائه داد.
بسپار- به ایران پلاست در معرفی توانمندی های صنعت پلیمر در کشور و در عرصه بین المللی از 1 تا 10 چه نمره ای می دهید؟
ابراهیمی: نمیتوانم نمرهای بدهم، چون عملاً امکان ارزیابی وجود ندارد. زیرا ایران پلاست بهطور واقعی حضور دارد و برای صنعت ما بهترین بستر برای معرفی محصولات است. هر کسی که در ایران پلاست شرکت میکند، نهایت تلاش و سرمایهگذاری خود را انجام میدهد. اگر به غرفهها نگاه کنیم، میبینیم که کیفیت تجهیزات و ارائهها در سطح نمایشگاههای اروپایی است.
با این حال، چرا بازتاب مناسبی ندارد؟ چرا هر سال تعداد غرفهگذاران کاهش مییابد؟ چرا ارزش واقعی ایران پلاست بهعنوان یک نمایشگاه بینالمللی شکل نمیگیرد؟ پاسخ به این سوالات به سیاستگذاریهای وزارت صنایع و اتاق بازرگانی بازمیگردد. متأسفانه، این مکان بیشتر به محلی برای کسبوکارهای اتاق بازرگانی و توسعه صادرات تبدیل شده و مسئولین بالادستی توان مدیریت و ارزشگذاری صحیح این سرمایهگذاریها را ندارند. تمام غرفهگذاران و فعالان صنعتی نهایت تلاش خود را میکنند تا ایران پلاست به بهترین نحو برگزار شود، اما نتیجه واقعی برای کشور حاصل نمیشود، زیرا مدیریت کلان قادر نیست ارزش و هزینههای انجامشده را به نتایج ملموس و اثرگذار تبدیل کند.
