اختصاصی بسپار/ زمینبافتهای زیستتخریبپذیر؛ محافظ طبیعی سواحل رودخانهها
بسپار/ ایران پلیمر پژوهش Fraunhofer UMSICHT نشان میدهد پلاستیکها چگونه میتوانند به زیست پایداری کمک کنند.
در حالی که روشهای سنتی محافظت از سواحل رودخانهها مانند سنگچینی، اغلب کمترین سازگاری را با طبیعت دارند، پژوهشگران موسسه Fraunhofer UMSICHT راهحلی نوآورانه ارائه دادهاند: زمینبافتهای زیستتخریبپذیر (biodegradable geotextiles) که هم از نظر فنی مقاوماند و هم با محیطزیست سازگار.
این زمینبافتها در قالب پروژهای به نام Bioshoreline توسعه یافتهاند. مادهی پایهی آن ها ترکیبی از الیاف PLA (پلیلاکتیک اسید) و الیاف طبیعی است؛ ترکیبی که هم پایداری مکانیکی لازم برای تحمل فشارهای آبی را فراهم میکند و هم پس از گذشت زمان، بهطور کامل در خاک تجزیه میشود.
به گفتهی سرپرست پروژه این زمینبافتها سه سال در مسیر آزمایشی رود راین مورد استفاده قرار گرفتند و نتایج، کارکرد مطلوب آن ها در نگهداری خاک و عبور مناسب آب را تایید کرده است. الیاف PLA دوام بلندمدت را تضمین میکنند، در حالی که الیاف طبیعی سریعتر تجزیه میشوند و مسیر رشد ریشهها را در خاک آزاد میسازند. این ویژگی، پوشش گیاهی طبیعی را تسریع کرده و به تثبیت زیستمحیطی ساحل کمک میکند.
تولید صنعتی و کاربرد گسترده
این زمینبافتها به روش صنعتی منسوج نبافته سوزنیشده (needle-punched nonwoven) از ترکیب الیاف PLA و طبیعی ساخته میشوند و مواد اولیهی آن ها بهطور کامل در بازار موجود است. بنابراین، امکان تولید در مقیاس صنعتی بدون محدودیت فنی یا مواد خام وجود دارد.
مزیتهای زیستمحیطی
برخلاف سازههای سنگی یا بتنی، زمینبافتهای زیستتخریبپذیر محیطی زندهتر و متنوعتر ایجاد میکنند. رشد گیاهان در امتداد این بافتها زیستگاههای طبیعی را برای جانوران و گیاهان ساحلی فراهم میسازد، کیفیت آب را بهبود میدهد و با جذب مواد مغذی اضافی، خطر پدیدهی «یوتروفیکاسیون» (افزایش بیش از حد مواد مغذی در آب) را کاهش میدهد.
فراتر از مهندسی رودخانه
کاربرد زمینبافتهای زیستتخریبپذیر تنها به سازههای ساحلی محدود نیست. این فناوری میتواند در پایداری شیبها، جادههای موقت ساخت نیروگاههای بادی، پروژههای احیای زمین و باززندهسازی محیطی نیز به کار رود؛ جاهایی که نیاز به پایداری موقت و بازگشت آسان زمین به وضعیت طبیعی وجود دارد.
به گفتهی Fraunhofer UMSICHT، این نوآوری میتواند مسیر جدیدی در مهندسی سازگار با طبیعت بگشاید؛ که در آن پلاستیکهای تخریب پذیر، نه تهدید بلکه بخشی از راهحل برای حفظ زمین و آب خواهند بود.
